reuver-13d.jpg

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Zuid-Nederlands kampioenschap cyclocross

Prikkelig, kortaf, een beetje chagrijnig misschien zelfs wel, of toch.. zo leek ik te zijn op de afgelopen zaterdagochtend. Ik merkte het aan mezelf, gezellig moet ik in ieder geval niet zijn geweest de uren voor de start van het Zuid-Nederlands kampioenschap veldrijden te Windraak, een gehuchtje van niks in het zuiden van Limburg.
Gelukkig kent Karin me al goed genoeg om te weten dat dit niets anders is dan concentratie en zenuwen. Ik wilde dit kampioenschap winnen, en niets minder dan dat. Het zou echter geen simpele opdracht gaan worden op het zware parcours met een tegenstand die niet valt te onderschatten. Een nieuwe Districts-titel zou de 20e uit mijn carriere kunnen zijn, de 10e in het veldrijden, ik wilde echt graag winnen.
 
Tijdens een eerste parcoursverkenning een paar uur voor de race begon de grootste nervositeit al wat weg te trekken, deze maakte plaats voor bewondering voor het mooie parcours en angst vanwege de zwaarte hiervan.
Het was een rondje waar zelfs de profs zich prima zouden kunnen uitleven. Het was echte cross! Modder, slijk, pittige grasstroken, afdalingen en uiteraard beklimmingen, zelfs behoorlijke steile beklimmingen. Schitterend!
Maar hoe mooi het rondje ook mocht zijn, er was toch angst voor het afzien wat dit met zich mee zou gaan brengen. Vooral met sterke deelnemers in het veld als Twan van Gestel en maatje Rene Snoeren. Ik zou de pijn ver voorbij moeten gaan fietsen om deze sterke mannen te gaan kloppen. Als ik dan ook nog van andere renners hoorde hoe sterk Van Gestel de warming-up rondje al aan het afwerken was…. Het zou lastig gaan worden vandaag, Erg lastig.
 
De startstrook bestond uit een asfalt klim van een dikke 200 meter lang. het was ook al meteen hier dat van Gestel in zijn kaarten liet kijken. Het waren azen die hij in het bezit had, Jongens, wat ging hij er als een speer vandoor.
Ik kon hem nog eventjes volgen, maar besloot dan al snel op mijn eigen tempo verder te doen voordat ik mijn motortje zou gaan opblazen. Zo nam hij een honderdtal meter voorsprong, maar ook weer niet veel meer dan dat. Zo bleef ik hem in het vizier houden. Na 2 rondjes flink te hebben achtervolgt zat ik inmiddels op een degelijke 2e plek te rijden, de overige concurrenten hadden al meer achterstand, en dus hoefde ik me enkel te concentreren op de renner voor mij. Een halve ronde later had ik Van Gestel eindelijk te pakken, dit zalig makende gevoel duurde helaas maar een paar seconden want net op dat moment kwam ik fors ten val onderaan een pittige afdaling. Ik kon dan wel weer snel verder, maar zat nu weer tegen een achterstand aan te kijken van een metertje of honderd.
 
Mijn diesel was ondertussen dan wel weer volledig onder stoom gekomen. Op de asfaltklim zag ik voor mij mijn sterkste tegenstander al wat over de weg heen zwalken, daar waar ik nu omhoog kon blijven sprinten op een zwaar verzet. Net voor de steilste klim in het bos sloot ik weer aan, en ging hem nu op het zwaarste stuk voorbij. Het was een ‘erop en er over’ en trok daarna nog eens fors door. Nam nu de afdaling zonder fouten en denderde zo af op een nieuwe titel, want ook in de overige laatste ronde was ik niet meer te stoppen.
 
Heerlijk om deze overwinning te kunnen vieren in ons nieuwe tenue van TeamRaats.nl, een leuke binnenkomer voor onze nieuwe sponsors.
 
 
Op de zondag stond er dan ook nog een crossje van de NWB op het programma. Hier is de concurrentie over het algemeen iets minder sterk dan dat ik ze tegen kom zoals een dag eerder, en is het rondje op papier ook een heel stuk eenvoudiger. Toch vind je juist dan snel je Waterloo. Onderschat nooit je tegenstanders, en het parcours is zo zwaar als dat de renners dit maken.
Dit besef kwam al snel in deze race wanneer er net na de start een renner ten val kwam, en ik me tussen zijn fiets en een stel dikke eikenbomen klem reed. Nadat ik me uit deze positie had gewurmd zat ik zowat in laatste positie van het deelnemersveld rond te toeren. Zo voelde het ook echt, want de renners die net voor me reden hadden niet het tempo zoals ze dat in de kop van de koers hanteerden. en inhalen was zeker niet overal mogelijk op dit smalle rondje door de Reuverse bossen. Keer na keer was het stoeien om een plaatsje op te schuiven. Zo werd het een strijd tegen de klok om toch op tijd voorin te geraken om nog mee te kunnen doen voor winst.
Uiteindelijk sloot ik pas in de laatste ronde aan bij de laatst overgebleven koploper, en zo kon ik nog mooi op het pittigste deel van het rondje nog eens flink uithalen en weg rijden van Lino Colombo, die zich vandaag prima had verweerd tegen mij.
Weer een mooie overwinning welke ik opdraag aan onze sportieve sponsors die leuk met ons meeleven. Dank jullie wel daarvoor.
 
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ardooie

Het is alweer van een jaar geleden dat ik nog eens een wedstrijd verslagje heb geschreven op mijn blog (https://edwinraats.wordpress.com/).
De zin was er niet altijd meer voor om me hiervoor eens te gaan zetten.
Een andere reden is ook wel dat ik niet altijd tevreden genoeg van mijn fietsje kon stappen na een wedstrijd om hierover naar huis te kunnen schrijven.
 
Waar ik voorheen na een koers vaak de vraag kreeg of het me nooit ging vervelen om zoveel te winnen, krijg ik nu vaker de vraag waar het mis ging of waarom ik niet goed genoeg was om na de race met de bloemen te kunnen zwaaien.
Niet dat het nu allemaal kommer en kwel is, maar ik heb jaren gekend dat ik kon winnen daar waar ik wilde. Ik kon vaak het koersverloop bepalen, en deze meestal geheel naar mijn hand zetten.
Die tijden zijn voorbij. Sinds mijn hernia 2 jaar geleden ben ik nooit meer geheel de oude geworden. Voorheen was mijn sterke rug mijn belangrijkste wapen, als ik die kromde betekende dat ellende voor al de rest met een rugnummer opgespeld. Nu is mijn rug het zorgenkindje gebleven.
 
Het plezier in de wielersport is echter nooit verdwenen. Ik train nog graag, en koersen vind ik nog steeds het mooiste wat er is.
De ereplaatsen zijn nu iets zeldzamer dan een paar jaar geleden, maar als ik dan nog eens een mooie overwinning behaal kan ik daar voortaan nog meer van genieten.
Zo ben ik trots op de 7 overwinningen welke ik in 2013 behaalde in de WVAN-Pietcup, en bijhoorde eindklassement. Was ik erg blij met mijn mooie en verdiende zege in de Ronde van Geldrop. En kan ik met plezier vermelden dat ik alweer 3 crossjes heb gewonnen bij diverse nevenbonden in dit nog prille veldritseizoen.
Het gelukkigst ben ik dan toch weer met de zwaar bevochte overwinning op het verschrikkelijke zware omloop van de cross te Ardooie van afgelopen donderdag. Waar wij als afwachtig voor de profkoers onze koers mochten verrijden net voor de beroepsrenners, met als gevolg een dikke 5000 man publiek die mij als Nederlander konden zien winnen in het hol van de Vlaamse leeuw.
 
Al met inrijden voor deze opdracht was het snel duidelijk dat het weer zwaar afzien zou gaan worden. Stroperige modder waar je de fiets met veel pijn en moeite doorheen kon wurmen, en op de plaatsen waar je de bandjes in de drek zag verdwijnen moest je gaan rennen met de tweewieler op de schouder. Dan ook nog een sterk deelnemersveld met daarbij een sterke Nico Bogaert en veelwinnaar Mario Lammens, om er maar een paar te noemen.
 
Dus ook nu ben ik weer eens (met gepaste hoedanigheid) trots op mezelf dat ik ondanks alles toch weer eens een mooie overwinning heb kunnen boeken, en uiteraard hoop ik toch nog dat er nog vele mogen gaan volgen.
 
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

crossjaar 2012/2013

De voorbereidingen op het nieuwe crossjaar waren serieus. Trainingstochten van bijna 300km op een dag, een alpenweek met vele uren op het zadel, en een krachttraining door met 53×19 de Alpe d’Huez op te rijden. Niets was te gek om het veldritseizoen goed aan te gaan pakken. Zelfs op mijn rust en voeding werd als nooit eerder te voren gelet. Groenten, fruit, extra vitamines, de hele mikmak.. Zelfs de frietjes met bijhorende sausjes, en heerlijke biertjes liet ik ervoor staan. Ik was er helemaal klaar voor.

Wanneer echter het eerste startschot was gevallen te Steenhuffel in het gezellige Belgie, was het meteen harken geblazen. Ik kon dan halfweg die race dan nog wel aanpikken bij de koplopers, en zelfs nog even de leiding nemen, maar van harte was het nog niet. Als ik dan ook nog eens naast mijn fiets sprong na het nemen van de balkjes, en met mijn ribben op mijn zadel terecht kwam in plaats van mijn zacht zeempje, was het gedaan met de pret. De ribben weer eens flink gekneusd, het het moraal gedeukt.

Al het voorbereidend werk mocht dan toch niet voor niets zijn geweest. Zonder deze blessure te laten genezen ben ik dan meteen door gegaan met flink trainen en koersen. De resultaten bleven niet zo heel verwonderlijk achterwege, het moraal was nu niet meer enkel gedeukt maar geheel geknakt, en ik voelde me verre van happy op mijn fietsje. Een te grote dosis overtraindheid had ik te pakken.

Wanneer ik dit eindelijk in kon zien ben ik mijn rust gaan nemen. Ik liet de fiets dan maar eens een weekje staan, en begon wat meer uitgerust aan de eerste Nederlandse wedstrijden in het nieuwe seizoen.

Dit ging al ietsjes beter, al was de glibberpartij te Montfoort toch echt niets voor mij. ik behaalde dan wel een nette 3e plaats te Dordrecht waar ik naast winst greep door een stom pech geval in de laatste ronde.

De vorm begon pas echt weer aan te dienen nadat ik mijn normale trainingsarbeid van 1 a 2 keer fietsen per week weer had gevonden, en ik als vanouds de fruitjes weer netjes in de schaal laat staan en weer heerlijk van een paar keer in de week kan genieten van de frietjes met veel saus en een heerlijk biertje (of 2) op zijn tijd.

Door het herpakken van mijn normale doen, is ook mijn vorm weer stijgende, en het plezier weer optimaal.

Ook de teller begint weer te lopen, en met overwinningen in Baarlo, Ardooie, Horst, Rhoon en Woerden komt het vertrouwen in mezelf weer langzaam terug.

Vooral de cross in Ardooie verdiend nog wat extra aandacht. Dat was ditmaal een extra zware uitgave met wel heel veel bagger. 1/3e van het parcours moest lopend afgelegd worden omdat fietsen door die drek simpelweg onmogelijk was. De sterke tegenstand van de Belgische veelwinnaar Mario Lammens verplichte me tot het uiterste te gaan. het was daarmee een geweldige mooie overwinning. Wat volgde was nog eens 3 andere zeges in 1 week tijd. Ja, ik heb het vermoeden dat de vorm weer komende is.😉

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

vroegtijdig einde van het wielerseizoen

Na het behalen van medailles op de nationale kampioenschappen bij het veldrijden en de wegwedstrijd wilde ik ook nog zo’n ding winnen bij het Nederlands kampioenschap Mountainbiken. Waar ik al enkele jaren telkens (net) naast een titel in deze discipline heb gevist, wilde ik het dit jaar anders doen. De laatste maanden heb ik me vooral gericht op wegwedstrijden, en dit toch niet geheel onverdienstelijk. De teller staat inmiddels op 18 overwinningen in het jaar 2012.

Het plan was om zo uitgerust, maar toch in goede conditie voor een verrassing te zorgen op de ATB. In de laatste voorbereidingen startte ik dan nog op de mountainbikerace te Groesbeek om daar nog wat startpunten te vergaren. Hier wilde ik op halve kracht rijden, omdat de dag nadien ook nog de mooie wegkoers te Veldhoven op het programma stond waar ik graag goed wilde zijn.

Met deze instelling reed ik een nog niet onverdienstelijke wedstrijd op het pittige parcours te Groesbeek. Vanuit een slechte startpositie wist ik me naar voren te rijden tot een 5e of 6e plaats, ware het niet dat ik 200 meter voor de eindstreep nog heel hard te val kwam. Met mijn borst/ribben kwam ik op mijn stuur terecht en voelde al meteen dat het niet goed zat. Met veel pijn kwam ik uiteindelijk als 9e over de meet, en had al het vermoeden dat er het een en ander gekneusd zou zijn.

Met de wetenschap dat een kneuzing pas na een paar dagen op zijn pijnlijkst zou zijn, startte ik de volgende dag toch in de Ronde van Veldhoven. Hier was het weer glad door de harde regen, en zo ging ik ook daar al in de 3e ronde flink onderuit. Snel pakte ik daar de draad weer op, ging in de aanval, kreeg nog even 2 man mee. En nadat ik ook die van me wist af te schudden zette ik daar in mijn eentje het hele spel op een ronde achterstand, een mooie en overduidelijke overwinning dus.

De miserie begon 2 dagen hierna. pijn in heel mijn lijf, en mijn gekneusd borstbeen en ribben zorgden voor veel last. Met deze mankementen ben ik vandaag dan toch gestart op het NK mountainbiken, maar had dat beter niet kunnen doen. Deze blessure bleek te heftig   voor een pittige opgave zoals deze, en na 1 rondje hield ik het dan ook al bekeken. Jammer, want het rondje daar in Steenwijk was er wel een voor mij, een zwaar en slopend parcours voor renners met macht in de beentjes. Het zal toch weer voor een andere keer mogen zijn…

Ook een ander doel, de wegwedstrijd in de Ronde van Stiphout, tussen de Elite’s moet ik helaas aan me voorbij laten gaan. ik wilde daar starten om nog eens te laten zien dat deze oude krijger nog zijn mannetje kan staan tussen al het jonge geweld. Maar ook die uitdaging moet ik nu dus laten varen.

Wat wel volgt is een tijdje rust, en een gedegen voorbereiding op het komend cross-seizoen, welke al op 1 september van start zal gaan bij onze vrolijke zuiderburen.

Tot cross.

🙂

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

wielerseizoen t/m NK.

Dit afgelopen weekend mocht er weer eens gestreden worden om een nationale titel. Het Nederlands Kampioenschap wielrennen der Masters werd betwist in het hoge noorden van dit land te Zuidbroek, nog een km of 20 verder dan Groningen.

Het behoeft dan ook niet veel uitleg om duidelijk te maken dat het hier zo vlak is als een zakdoek. De 2 viaducten op het rondje van 7,7km konden het niet spannender maken, de lange klinkerstrook en harde wind konden dat gelukkig wel.

Al vanaf de eerste ronde was het koers met het hol open, precies zoals ik dat graag wil. Het peloton scheurde al snel, en ondanks dat ik de slag mistte reed ik snel het gat dicht naar de kopgroep waar ik me rustig in wist te plaatsen. Wanneer er een ronde later een hergroepering plaatsvond begon het gefriemel weer opnieuw, zenuwachtig gedoe in de nu weer grote groep maakte me nerveus. Dit gestress kon ik missen, en liet me weer naar achteren waaien. Even later brak de groep weer in 2en, en ook nu zat ik niet meteen mee.

In het peloton werd helaas niet meer door gereden, en zo zat ik met goede benen in een hele verkeerde groep. Al snel hadden we een dikke halve minuut achterstand op de kopgroep welke een man of 15 sterk was. Dit gat is haast niet in je eentje te overbruggen, maar ik kreeg geen hulp om de kloof te dichten. Ellendig bleef ik proberen een achtervolging op gang te krijgen, en op 3 rondjes voor het eind kreeg ik eindelijk de sterke Brian Burggraaf mee die het met me aandurfde. Het duurde lang voordat we de achterstand goed wisten te maken, en pas op 2km voor de finish konden we aansluiten bij de eersten in de koers. Deze achtervolging had zoveel krachten gekost, dat we niet veel kans meer zouden hebben om nog voor de dikke prijzen mee te kunnen doen, dit vertelde mijn benen me tenminste.

Wanneer ik dan toch maar mee ging sprinten bleek ik beter dan gedacht. Ik haalde in volle sprint nog veel renners in, en eindigde op een knappe 3e plaats. Leuk, maar er zat vandaag dus veel meer in. Met deze benen had ik minimaal kampioen moeten worden. Shit!!, balen!

Met Robert de Poel als verdiende winnaar kon ik wel vrede hebben, maar met deze gemiste kans voor mezelf heb ik het toch wel moeilijk als fanatieke sporter zijnde.

 

Gelukkig is het rest van het seizoen al boven verwachting verlopen, en zo kan ik nu al terug kijken op een geslaagde voorbereiding op het naderende cross-seizoen. Met overwinningen in Deurne, Gerwen, Bakel, Landgraaf, Gemert, Someren, Vlierden, Baarlo, Roermond, Liessel, Netersel, Helenaveen, Milheeze, Mierlo, Beegden en Handel, mag ik niet ontevreden zijn lijkt me.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Deurne, en vooral Gerwen!

Dat was me weer eens een mooie wielerweek. Zo heel af en toe mag je wel eens trots op jezelf zijn, ik ben dat na deze week, en geniet daar met volle teugen van.

Na mijn goed verreden wedstrijd te Oploo tussen de Elite’s van vorige week was ik nog niet helemaal tevreden. Een 5e plaats in een veld van 160 jonge honden is niet slecht, maar ik win te graag om daar content mee te zijn. Reden dus voor een ferme straftraining.

Zo had ik mezelf dinsdag een vrije dag gegund om 5 uur te gaan trainen, maar dan wel hard! Zeker 4 uur daarvan zaten tegen het punt van huilen en kotsen op mijn fiets. Op een zware versnelling tegen de wind in, liefst nog berg op, bleef ik mezelf plagen. Gas, gas, gas!! De pijn kon me niet zwaar genoeg zijn.

De dag nadien was er de eerste wedstrijd van de sympathieke WVAN bond, traditiegetrouw in het Deurnese Walsberg. Ook hier besloot ik het mezelf niet makkelijk te maken, en koos ik al in de eerste ronde voor de aanval. Na een rondje alleen te hebben gereden zag ik een renner op komst, en besloot op hem te wachten. De sterke Ruud Klomp kon mee het tempo hoog houden, en zo was het verdere deelnemersveld gezien voor de overwinning. In de laatste ronde wist ik dan mijn medevluchter nog ter plaatse te laten, en zo soleerde ik naar een fraaie zege.

Vandaag op 2e paasdag  mochten we dan koersen voor de bloemen in het pittoreske Gerwen, waar we met de weersomstandigheden als vandaag altijd een mooie strijd mogen verwachten. Zaak dus om goed bij de les te zijn, en dus reed ik in de eerste ronde al vanuit laatste startpositie snel naar voren om de koers mee in handen te kunnen nemen. Na een halve ronde zat ik voorin het veld, en besloot vol door te trekken. Resultaat was dat we met een man of 6 wegreden van het peloton.

En hoe goed de bedoelingen van mijn medevluchters ook waren, ik had al snel in de smiezen hier de oorlog niet mee te kunnen gaan winnen. Na een paar rondjes trok ik dan nog eens goed door, en enkel een goed rijdende Marcel Wouters kon nog met met me mee.

Met nog 3 rondjes te gaan wist ik me vrijwel zege zeker. Het peloton zou ons niet meer gaan inhalen, en ik was overtuigd dat ik de klus zou gaan klaren in de sprint.

Een lekke voor tube dreigde echter roet in het lekkere eten te strooien. De ronde was te groot voor een ronde materiaal vergoeding, en dus zag ik mijn kansen in rook opgaan. In alle paniek probeerde ik van iemand in het publiek een reserve wiel te ontfutselen,  dit zonder resultaat. Een 2e poging bij een meer sportieve supporter lukte wel, en gehaast kon ik een vers wiel met harde band steken. De 33 seconde voorsprong die ik eerder had waren nu echter snel verdwenen en ik zag de grote groep al dicht naderen, ik schat dat ze nog een meter of 30 achter mij zaten. Ik weigerde dan om me hier bij neer te leggen, en haalde vervolgens een van mijn strafste stoten ooit uit. Ik gaf nog eens vol gas, reed weer weg van het peloton, en in 2 rondjes tijd stoomde ik zonder op of om te zien terug naar de nu eenzame koploper. Bij ingaan van de laatste ronde had ik de halve minuut achterstand  weer dicht gereden, koos mijn moment vervolgens goed uit, plaatste een aanval, en soleerde vervolgens weer naar een nieuwe overwinning. Een van mijn stoerste trucjes ooit op de fiets.

De lekke band kon me niet van mijn geloof brengen. De stuk of 14 trappisten in goed gezelschap na afloop wel, en dus is het nu tijd om me vlug eens tevreden ten ruste te leggen.🙂

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie