Deurne, en vooral Gerwen!

Dat was me weer eens een mooie wielerweek. Zo heel af en toe mag je wel eens trots op jezelf zijn, ik ben dat na deze week, en geniet daar met volle teugen van.

Na mijn goed verreden wedstrijd te Oploo tussen de Elite’s van vorige week was ik nog niet helemaal tevreden. Een 5e plaats in een veld van 160 jonge honden is niet slecht, maar ik win te graag om daar content mee te zijn. Reden dus voor een ferme straftraining.

Zo had ik mezelf dinsdag een vrije dag gegund om 5 uur te gaan trainen, maar dan wel hard! Zeker 4 uur daarvan zaten tegen het punt van huilen en kotsen op mijn fiets. Op een zware versnelling tegen de wind in, liefst nog berg op, bleef ik mezelf plagen. Gas, gas, gas!! De pijn kon me niet zwaar genoeg zijn.

De dag nadien was er de eerste wedstrijd van de sympathieke WVAN bond, traditiegetrouw in het Deurnese Walsberg. Ook hier besloot ik het mezelf niet makkelijk te maken, en koos ik al in de eerste ronde voor de aanval. Na een rondje alleen te hebben gereden zag ik een renner op komst, en besloot op hem te wachten. De sterke Ruud Klomp kon mee het tempo hoog houden, en zo was het verdere deelnemersveld gezien voor de overwinning. In de laatste ronde wist ik dan mijn medevluchter nog ter plaatse te laten, en zo soleerde ik naar een fraaie zege.

Vandaag op 2e paasdag  mochten we dan koersen voor de bloemen in het pittoreske Gerwen, waar we met de weersomstandigheden als vandaag altijd een mooie strijd mogen verwachten. Zaak dus om goed bij de les te zijn, en dus reed ik in de eerste ronde al vanuit laatste startpositie snel naar voren om de koers mee in handen te kunnen nemen. Na een halve ronde zat ik voorin het veld, en besloot vol door te trekken. Resultaat was dat we met een man of 6 wegreden van het peloton.

En hoe goed de bedoelingen van mijn medevluchters ook waren, ik had al snel in de smiezen hier de oorlog niet mee te kunnen gaan winnen. Na een paar rondjes trok ik dan nog eens goed door, en enkel een goed rijdende Marcel Wouters kon nog met met me mee.

Met nog 3 rondjes te gaan wist ik me vrijwel zege zeker. Het peloton zou ons niet meer gaan inhalen, en ik was overtuigd dat ik de klus zou gaan klaren in de sprint.

Een lekke voor tube dreigde echter roet in het lekkere eten te strooien. De ronde was te groot voor een ronde materiaal vergoeding, en dus zag ik mijn kansen in rook opgaan. In alle paniek probeerde ik van iemand in het publiek een reserve wiel te ontfutselen,  dit zonder resultaat. Een 2e poging bij een meer sportieve supporter lukte wel, en gehaast kon ik een vers wiel met harde band steken. De 33 seconde voorsprong die ik eerder had waren nu echter snel verdwenen en ik zag de grote groep al dicht naderen, ik schat dat ze nog een meter of 30 achter mij zaten. Ik weigerde dan om me hier bij neer te leggen, en haalde vervolgens een van mijn strafste stoten ooit uit. Ik gaf nog eens vol gas, reed weer weg van het peloton, en in 2 rondjes tijd stoomde ik zonder op of om te zien terug naar de nu eenzame koploper. Bij ingaan van de laatste ronde had ik de halve minuut achterstand  weer dicht gereden, koos mijn moment vervolgens goed uit, plaatste een aanval, en soleerde vervolgens weer naar een nieuwe overwinning. Een van mijn stoerste trucjes ooit op de fiets.

De lekke band kon me niet van mijn geloof brengen. De stuk of 14 trappisten in goed gezelschap na afloop wel, en dus is het nu tijd om me vlug eens tevreden ten ruste te leggen.

start weg-seizoen 2012

Na het laatste Nederlands kampioenschap veldrijden had ik het helemaal gehad met alle ellende van de afgelopen winter. Sterker nog, ik had het even helemaal gehad met de wielersport. De hernia en herstel daarvan had alle energie uit mijn lichaam verbruikt. Zeker omdat ik niet wilde toegeven aan deze zware rugblessure, in plaats daarvan bleef mijn focus op dat NK. Achteraf ben ik trots op mijn behaalde 2e plaats in die wedstrijd, maar de weken na die race had ik mijn rust hard nodig.

Mijn gedachten waren niet meer bij de fiets en ik wilde zelfs stoppen met koersen. De lust om mezelf af te beulen op mijn ros was verdwenen, en de gedachte om te gaan trainen maakte me allerminst vrolijk. Ik wist me geen raad hoe hier mee om te gaan, en zo was geen fles sterke drank meer veilig voor mij. Na een week of 5 had ik dit leventje ook wel weer gezien, de kriebel voor de mooie sport begon weer op te komen, en dus kroop ik op Valentijnsdag weer op mijn, naar het zo lijkt, eeuwige liefde. De fiets wel te verstaan!

Het was weer heerlijk om te trainen, en elk vrij uurtje benutte ik om de conditie aan te scherpen. Ook de aangekomen 10 kilo’s werden zo weer effectief aangepakt. Ik genoot weer van de ritten met mijn trainingsmaatjes en stond te popelen om weer een rugnummer op te spelden.

Vorige week reed ik dan mijn eerste wegkoers van dit seizoen bij de immer gezellige NWBond. De wedstrijd te Weert was een ideale instapper. Al in de eerste ronde reden er 2 renners weg, en die bouwde een grote voorsprong op. In het peloton kreeg ik geen achtervolging georganiseerd en dus probeerde ik het zelf. De 2 man die ik meekreeg konden helaas niet veel voor me betekenen en even later moest ik helemaal alleen de 50 seconden achterstand proberen goed te maken. Ik kwam nog wel kort, maar de vogels waren gaan vliegen. Een prettige 3e plaats was het verdikt, en de wetenschap dat de vorm in orde was stemde me tevreden.

Gisteren was het koers in Oploo, waar ik me nog eens mocht meten met de hogere categorie de Elite’s. Al vanaf het begin was ik erg gedreven, en zocht verschillende keren de aanval op. Geen enkele poging bleek echter succesvol, en als ik ook maar een beetje wilde herstellen kwam ik in het gedrang terecht tussen de 160 gestarte deelnemers. Hier had ik het helemaal niet naar mijn zin, en dus plaatste ik me een rondje of 10 in het allerlaatste wiel, waar ik vrij rustig kon volgen ondanks het hoge tempo.

Na wat juiste aanmoedigingen wilde ik het nog eens voorin proberen. In 1 rondje tijd haalde ik de 160 man weer in, en trok meteen nog eens fors door. Even later bleken we met 10 man weg te zitten, en het peloton zag ons niet meer terug.

In de finale was er het beste bij mij dan toch wel een beetje af. De training van vorige vrijdag in de Vlaamse Ardennen zat nog in de benen, en zo werd winnen voor mij wel erg lastig.

Het was uiteindelijk de 5e plaats waar ik op finishte. Het kan beter, maar in dat veld is het toch ook weer niet slecht. Meteen na aankomst werd ik door de plaatselijke fietsenzaak Ermens (fietsenwinkel van het jaar 2012), getrakteerd op een lekker flesje Bavaria. Zelden dat een biertje zo lekker smaakt! Marc en Miranda, bedankt.

Zilver op NK te Huijbergen

Gezien mijn voorgeschiedenis op dit Nederlands kampioenschap zou ik heel erg blij moeten zijn met een 2e plaats. Zeker omdat deze betwist werd op een verschrikkelijk zwaar rondje. Normaal moet ik het juist hebben van zware rondjes waar verschil gemaakt kan worden op de macht. Maar met deze steile heuveltjes waar je jezelf in 2en moet trekken om boven te kunnen komen op je fiets, en met de zware loopstrook daarbij, had je niet alleen een werkende rug nodig, maar ook nog eens een sterke rug. En dat was nu toch nog wel te veel gevraagd.

De rugpijnen mogen dan wel zo goed als verdwenen zijn, de spieren in de onderrug zijn de laatste tijd niet zo getraind als ze normaal geweest zouden zijn. Zeker niet om overtuigend kampioen te kunnen worden.

De vorm was weer wat terug aan het komen, dat bewees ik door de laatste wedstrijden weer te winnen. Maar met het verkennen, een paar dagen voor het kampioenschap, van het parcours werd het me al snel duidelijk. Het is hier niet voldoende om weer bijna in orde te zijn. Hier moet je voor minimaal 100% topfit zijn.

Zo bleek het ook in de koers. mijn rug is nog de zwakke schakel, en gezien dit feit moet, en kan ik makkelijk zeggen dat de beste van de dag Nederlands kampioen is geworden. Micha, van harte proficiat!

Ondertussen probeer ik blij te zijn met mijn wonderbaarlijke 2e plaats, enkele weken na een hernia, op dit kampioenschap!

gelukkig oudjaar in St.Michielsgestel

Bijna een jaar geleden werd ik op het park-parcours te St.Michielsgestel Nederlands Kampioen der Masters. Nu, op de laatste dag van dit bewogen jaar, mocht ik voor een laatste keer in het eervolle rood-wit-blauw nog eens van start op hetzelfde rondje.

Het was dan ook dat ik vandaag vooral dat shirtje nog eens van voren wilde laten zien, en voor mezelf de vorm wilde bevestigen welke ik sinds vorige week weer wat in me voelde opkomen. Dat dit weer eens werd bekroond met winst had ik niet meteen durven te hopen.

Het door de vele regens drassig geworden rondje speelde wel in mijn voordeel. De Dugasten Rhino’s van www.crosstubes.nl deden goed zijn werk voor de benodigde grip, en mijn benen de rest. Eerst keek ik nog wat geslepen de kat uit de boom, om vervolgens op het juiste moment toe te slaan. Al snel sloeg ik dan een gat, welke de beslissende bleek te zijn. Vanaf half weg de race kon ik dan ook vrij onbedreigd soleren naar de finish.

Een wederom mooie en fijne overwinning welke met mijn ploegmaatjes goed werd gevierd in de door Richard Groenendaal himself opgezette feesttent.

Volgende week staat het Nederlands Kampioenschap weer op de agenda te Huijbergen. Waar ik mijn stinkende best zal gaan doen om nog eens een jaartje in dat mooie tricolore shirt te mogen gaan rondrijden.

Voor nu wens ik alle crossers, volgers en supporters vast een heel goed, gelukkig, gezond en vooral liefdevol 2012!

Kerstcross Reusel

Na een bult ellende in vorm van de hernia, zenuw-uitval, gekneusde ribben en een griepje ging het de laatste week alweer ietsjes beter met me. Wanneer ik dan nog tot de ontdekking kwam dat ik nog hartzeer had waar leugens ten grondslag lagen, vond ik het mooi geweest. Het was weer eens tijd om me te concentreren op de koers.

De liefde voor mijn fiets heeft me nog nooit in de steek gelaten, en ook nu had ik weer echt zin om te racen. Ik was weer eens zenuwachtig voor de wedstrijd, en ik voelde de adrenaline weer door mijn aders stromen voor de start.

Het doel van deze koers was om te zien hoeveel conditie ik had verloren de laatste weken, of liever nog, hoeveel of weinig er nog over was. Ik hoopte op een plaats bij de eerste 10, om van daaruit weer te gaan bouwen voor het komende Nederlands kampioenschap te Huijbergen.

Het bleek nog niet zo slecht gesteld als ik had gevreesd. Op half koers zat ik nog maar een meter of 100 achter de koplopers te rijden. Ik durfde nog niet te forceren en was al blij met  de 5e positie waarin ik rond aan het rijden was.

Wanneer ik echter Nolleke hoorde roepen dat de koplopers flink af aan het zien waren, dacht ik toch nog wel een tandje harder te kunnen gaan.

Zo reed ik dan ook in een ruk naar de koplopers toe, en besloot vol door te gaan. Een resterende solo van 3 rondjes was het resultaat. Met daarbij een schitterende overwinning waarmee ik wel erg in mijn nopjes was. Ik ben weer terug!

 

Het geeft nog zeker geen garanties voor het naderende NK, maar het geeft wel weer wat vertrouwen om mee te doen voor de knikkers! Hoe dan ook, de LOL is er weer.

Lieshout

Ondanks dat ik van mijn begeleidende artsen te horen heb gekregen dat ik naar alle waarschijnlijkheid toch met een Hernia te maken heb, heb ik een relatieve goede week achter de rug. Zo heb ik een stuk minder pijn gehad, heb weer goed kunnen slapen, en ben met alle pijnstillers en medicamenten gestopt. De bijsluiters daarvan hadden me al gewaarschuwd, ik zou naast minder pijn ook emotieloos en  neerslachtig kunnen worden. Dat heb ik ook geweten, ik zag op zijn Knetemanns gezegd, de wereld voor een doedelzak aan. Vooral de eerste dagen na het stoppen met die pillenhandel was ik niet op mijn vrolijkst.

Nu, op de zondag van de cross van Lieshout, scheen de zon weer. Niet alleen hoog boven onze bollekes, maar ook in mijn humeur. En ondanks dat deze koers aan het begin van het seizoen hoog op mijn verlanglijstje stond, heb ik genoten van de wedstrijd en alle aanverwanten zonder enige verdere doelstelling dan Genieten met een grote G!

Al van kinds af aan kom ik naar de veldrit van Lieshout. Ik zie toppers als Rein Groenedaal, Hennie Stampsnijder, Frank van Bakel en andere klasbakken van toen nog over de Duvelsberg zwoegen. En nu, na enkele overwinningen van mezelf op dat rondje, mag ik nog eens mijn kans gaan. Mooi toch!

Met het inrijden voelde ik al een flinke verbetering ten opzichte van de voorgaande weken aan mijn rug. En wanneer ik tijdens een van die oefenrondjes een stuurfoutje maakte, over de kop vloog, en met een van mijn edele delen erg onzacht in aanraking kwam met mijn stuurnok, voelde ik een poosje de rugpijn al helemaal niet meer. Dat ik een half uur lang een prima imitatie neer had kunnen zetten van Gerard Joling is weer een ander verhaal.

Niet klagen, blijven lachen, en concentratie op de koers!

Zo was de start niet eens zo gek, en na een dikke ronde zat ik op de 3e plaats te rijden, en een ronde later zag ik dat ik zelfs aan het inlopen was op de koplopers, waarvan ik in de eerste ronde nog het idee had dat ze zooo verschrikkelijk hard aan het fietsen waren, dat ik het idee kreeg dat mij dat nooit meer zou gaan lukken.

Dat zelfde idee kreeg ik een rondje later weer terug wanneer de fouten bij me begonnen op te stapelen. Door die afgeknelde zenuw heb ik als eerder verteld een behoorlijk verminderd gevoel ik mijn linker been, en voet. Dit is een flink nadeel bij het aanzetten na elke bocht, met het vinden van mijn pedalen, maar waar ik zelf nog niet bij had stilgestaan, ook bij het uitklikken van het pedaal. Zo ben ik dan ook een keer of 3 a 4 tegen de vlakte gegaan omdat ik bij een hindernis niet op tijd los was uit mijn pedaal. Buiten dat dit er wel erg prutserig uitziet, is het ook niet erg prettig om mee te maken, keer op keer…

Het brak me wat op, en heb vervolgens de wedstrijd uitgereden op een aardig tempo zonder enige vorm van forcering. Een 12 plaats was het verdikt.

Het prijzengeld van die 12e plaats heeft echter de permanance cafe de Koekoek nooit verlaten, of het moet zijn in vloeibare vorm in mijn lijf. Het was er weer vanouds gezellig en ik kijk weer met goede moed uit naar een volgend treffen.

 

 

Veldhoven

Graag had ik voor een 10e keer op rij gewonnen in de cross van Veldhoven. Want alle eerdere edities had ik al op mijn naam staan. Echter is aan deze mooie traditie nu een eind gekomen. Mijn rugblessure bleek een te grote tegenstander voor me te zijn op deze leuke bosomloop in het Kempendorp. De beknelde zenuw tussen mijn ruggenwervel heeft mijn linker been zo goed als compleet uitgeschakeld. Heel dat been tintelt al een paar weken, plus geeft het daarbij erg veel pijn. Dit met gevolg tot slapeloze nachten. De zware medicijnen die ik moet slikken zijn niet voor de poes, laat staan de vele bijwerkingen die deze pillen veroorzaken. Alles is wazig in deze tijd, ik ben ik niet.

Dit alles maakte dat ik niet op volle oorlogssterkte kon starten op een van mijn mooiste crossen van het jaar. Neem daarbij nog een sterk veld met concurrenten, en je hebt het hangen. Een uiteindelijke 13e plaats maakte me uiteraard niet ziels gelukkig, maar ik kon er gezien de omstandigheden ook wel vrede mee hebben. Fijner was nog het gevoel in de avond. Daar waar ik vorige week nog het gevoel had door een vrachtwagen te zijn overreden, voelde het nu aan als een Dafje33. Nog niet leuk, maar I will survive.

Als de progressie zo door blijft zetten hoop ik volgende week weer een klein woordje mee te kunnen spreken in een andere speciale cross voor mij, in de tuinen van Bavaria te Lieshout.

Voor nu wil ik alle belangstellenden bedanken voor hun sympathie. En vooral zij die me hebben geholpen in deze afhankelijke, zware en vooral pijnlijke tijd. Echte vriendschap onderscheid zich in deze tijden. ThanXxx!